strona główna
Synapsa ORTH

Synapsa EDU

Synapsa LIMPHOLOGY

Metody fizjoterapeutyczne


   1. Biofeedback

  Czyli biologiczne sprzężenie zwrotne to metoda terapii polegająca podawaniu pacjentowi sygnałów o stanie fizjologicznym jego organizmu, aby mógł on świadomie modyfikować funkcje, które normalnie nie są kontrolowane świadomie. W SYNAPSIE stosujemy ją poprzez:

Dwukanałowe EMG (elektromiografia)
  Badanie EMG powinno zawsze poprzedzać terapię mięśni. Umożliwia ono obiektywną ocenę szans na rehabilitację i określenie parametrów stymulacji. Stosowane przez nas przezskórne EMG jest nieinwazyjne, bezbolesne i pozwala ocenić siłę i stabilność skurczu, napięcie spoczynkowe i powysiłkowe, czas reakcji na polecenie skurczu i relaksacji, odchylenia od normy. Nowoczesny sprzęt i oprogramowanie komputerowe umożliwia również wizualizację aktywności mięśni na ekranie komputera i prowadzenie skutecznej terapii poprzez określenie właściwych dla pacjenta parametrów stymulacji i ćwiczeń. Dodatkowo łączymy EMG z techniką ETS (Electromyographic Triggered Stimulation) co pozwala na włączenie bodźca stymulacyjnego z chwilą pojawienia się potencjału nerwowego i dokończenie lub wykonanie skurczu mięśnia (i ruchu kończyny) w przypadkach, w których samodzielny ruch jest niemożliwy do wykonania z powodu zbyt małej siły mięśniowej (zaangażowania zbyt małej ilości włókien mięśniowych).

Platforma balansowa
  Celem osiągnięcia optymalnej sprawności fizycznej, w tym kontroli równowagi niezbędne jest prowadzenie ukierunkowanego treningu mającego na celu stymulowanie tych organów układu ruchu i układu nerwowego, które są odpowiedzialne za koordynowanie tych zdolności.

W tym celu niezbędne jest równoczesne oddziaływanie:

  • wzmacniające siłę wybranych grup mięśniowych,
  • poprawiające współdziałanie antagonistycznych grup mięśniowych,
  • stymulujące propriocepcję w obrębie kończyn dolnych.
  Platforma balansowa pozwala na kontrolowane i ukierunkowane działanie pozwalające przywrócić zaburzenia funkcji układu nerwowo-mięśniowego. vPlatforma składa się z chwiejnej podstawy do której zamocować można 3 różnej wielkości profile, które determinują stopień wychylenia podstawy. Stwarza to możliwość stopniowania obciążenia ćwiczenia w zależności od stanu pacjenta. Odpowiednio dobrane ćwiczenia na platformie pozwalają na optymalne oddziaływanie terapeutyczne a co za tym idzie skuteczne postępowanie rehabilitacyjne.

Oprogramowanie platformy balansowej pozwala na:
  • archiwizację danych uzyskanych w trakcie wywiadu z pacjentem;
  • analizę wyników uzyskanych w trakcie ćwiczeń oraz testów przed rozpoczęciem terapii.
  Wszystkie parametry przeprowadzanych testów i ćwiczeń mogą być dobierane w zależności od potrzeb pacjenta. Jako formę motywującą zwłaszcza młodszych pacjentów, wprowadzono gry video pozwalające na ćwiczenie propriocepcji w formie zabawy.

  2. Ciągły ruch bierny (CPM - continuos passive motion)

  Metoda CPM ma zastosowanie szczególnie w zapobieganiu zesztywnienia stawów wynikającego z urazu lub zabiegu operacyjnego. W ciągu kilku pierwszych dni po urazie lub zabiegu CPM jest użyteczny przede wszystkim w minimalizowaniu ilości krwi w obrębie stawu i w zmniejszaniu obrzęku wokół niego poprzez sinusoidalną oscylację ciśnienia wewnątrz stawu. Dzięki takiemu działaniu zapobiega dalszemu gromadzeniu się płynu w tkankach miękkich wokół stawu. Dlatego największe znaczenie i największą korzyść z CPM można zaobserwować przy zastosowaniu terapii w pierwszych dniach po zabiegu (tzn w pierwszym i drugim stadium zesztywnienia stawu).   Szyna do ciągłego ruchu biernego stosowana w SYNAPSIE umożliwia precyzyjne dobranie wszystkich parametrów zabiegu (szybkość ruchu, zakres kątowy, tzw przeciąganie) oraz pełną kontrolę pacjenta nad pracą urządzenia. W razie wystąpienia dolegliwości bólowych szyna automatycznie zatrzymuje się i wycofuje z bólowego zakresu ruchu co czyni zabieg jeszcze bezpieczniejszym. Dodatkowo istnieje możliwość rozgrzewki oraz wybiórczej elektrostymulacji wzmacniającej np. części skośnej mięśnia obszernego przyśrodkowego lub elektrostymulacji przeciwobrzękowej. Ponieważ w niektórych przypadkach zasadne jest stosowanie szyny w dłuższym czasie kilkakrotnie w ciągu dnia istnieje możliwość wypożyczenia aparatu do domu na okres leczenia.

  3. Otwarte i zamknięte łańcuchy kinematyczne

  Ćwiczenia w otwartych łańcuchach kinematycznych są do tej pory najczęściej stosowanym środkiem terapeutycznym, stanowią specyficzne, efektywne i izolowane ćwiczenia pojedynczych grup mięśniowych, odtwarzają pojedyncze wzorce ruchowe i charakteryzują się zwiększeniem komponety sił ścinających w stosunku do kompresujących. W mniejszym stopniu stymulują one propriocepcję, przede wszystkim aktywizują mięśnie agonistyczne i synergistyczne i nie są odpowiednie do treningu czynności dnia codziennego i aktywności sportowej.
  Na przestrzeni kilku ostatnich lat jednym z podstawowych i najbardziej popularnych środków terapeutycznych stały się ćwiczenia w zamkniętych łańcuchach kinematycznych. Ćwiczenia te angażują duże zespoły dynamiczne, odtwarzają bardziej funkcjonalne wzorce ruchowe i charakteryzują się zwiększeniem komponenty sił kompresujących w stosunku do sił ścinających. Część z nich zapewnia lepszą stabilizację stawów poprzez kokontrakcję zespołów mięśniowych je otaczających. Zapewniają też one lepszą dynamiczną stabilizację - propriocepcję, aktywizują jednocześnie mięśnie agonistyczne, synergistyczne i antagonistyczne oraz są bezpieczniejsze niż niektóre ćwiczenia w otwartych łańcuchach kinematycznych. Istotną zaletą ćwiczeń w zamkniętych łańcuchach kinematycznych jest to, że poprzez działanie wielostawowe i angażowanie większej liczby grup mięśniowych w dużym stopniu poprawiają one propriocepcję. Należy pamiętać, że zabieg operacyjny przywraca tylko mechaniczną stabilizację stawu. Dynamiczną kontrolę nerwowo - mięśniową zapewnia fizjoterapia, co w efekcie daje funkcjonalną stabilność.
  Należy jednak pamiętać, że stosując tylko ćwiczenia w zamkniętych łańcuchach kinematycznych możemy nie dostrzec słabszych ogniw w tym łańcuchu, które pacjent kompensuje za pomocą dobrze funkcjonujących innych ogniw. Zagraża to wystąpieniem innych lub powtórnych urazów, które mogą utrudnić proces usprawniania. Dlatego też w postępowaniu terapeutycznym należy zwracać uwagę także na słabsze części łańcucha kinematycznego i trenować je w sposób mniej funkcjonalny, a bardziej lub mniej wyizolowany, używając ćwiczeń w otwartym łańcuchu kinematycznym. Istotną rzeczą jest jest też uwzględnienie mechanizmu urazu, któremu uległ pacjent, czymiało to miejsce w otwartym, czy zamkniętym łańcuchu kinematycznym. Pozwala to terapeucie na odpowiednie zaplanowanie programu usprawniania, który zapobiega powtórnym urazom i umożliwia powrót do poprzedniej aktywności.
  Właśnie dlatego nasze programy fizjoterapii zawierają zarówno ćwiczenia w otwartych, jak i zamkniętych łańcuchach kinematycznych indywidualnie dobrane dla każdego pacjenta.
  Dodatkowo, celem maksymalnego pobudzenia propriocepcji część ćwiczeń prowadzimy w warunkach równowagi chwiejnej (brak stabilnego punktu podparcia). Dzięki takim działaniom pacjent angażuje wszystkie mięśnie niezbędne do wykonania zadanego ruchu i stabilizacji związanej z utrzymaniem równowagi ciała.

  4. Złożone wzorce ruchowe

Wychodząc z założenia, że ruchy stosowane w klasycznej kinezyterapii najczęściej nie pokrywają się z codzienną pracą mięśni (ruchy funkcjonalne mają raczej charakter diagonalny i spiralny a nie odbywają się w jednej płaszczyźnie) u pewnej grupy pacjentów stosujemy metody ćwiczeń oparte na złożonych wzorcach ruchowych. Najczęściej posługujemy się metodą PNF (proprioceptywna nerwowo - mięśniowa facylitacja) stosując opór bezpośredni, powtarzane skurcze, zwroty (zmiana kierunku ruchu na przeciwny) i rytmiczną stabiliazję. Istotnymi elementami ćwiczeń są: pozycja wyjściowa, kierunek ruchu, rozciągnięcie mięśni, ciąg, nacisk, wzmocnienie aktywności mięśni z wykorzystaniem mechanizmów odruchowych, opór, chwyt oraz kolejność pracy mięśni. Najczęściej złożone wzorce ruchowe wykonujemy u pacjentów neurologicznych (w tym po uszkodzeniach nerwów obwodowych) ale wykorzystujemy je również w leczeniu pacjentów ortopedycznych jako ćwiczenia przywracające równowagę napięć mięśniowych (np. rotatorów stawu barkowego) oraz przywracające mechanizmy stabilizacyjne (np. stabilizacja łopatki).

  5. Trakcje i mobilizacje

  Ortopedyczna terapia manualna (OTM) to kolejna grupa metod stosowana w Synapsie. Jej celem jest stwierdzenie i leczenie zaburzeń funkcji (ból, zmniejszenie lub nadmierna ruchliwość oraz schorzenia tkanek miękkich) aparatu ruchowego celem utrzymania lub przywrócenia normalnej funkcji stawu i wszystkich związanych z tym funkcjonalnei i strukturalnie tkanek. Stosując trakcje i mobilizacje najczęściej sięgamy po metodę Kaltenborna - Evjenta, a także Cyriaxa i Maitlanda czy Mulligana. Techniki te pozwalają na skuteczne przywracanie ograniczeń w funkcjonalnym zakresie ruchu kończyny czy kręgosłupa w sposób maksymalnie bezpieczny dla pacjenta.

  6. Profilaktyka przeciążeń statycznych i dynamicznych

  Przeciążenia narządu ruchu zarówno statyczne jak i dynamiczne są najczęstszą przyczyną dolegliwości bólowych kręgosłupa i stawów kończyn. To właśnie powtarzające się przeciążenia doprowadzają do powstawania zmian zwyrodnieniowych oraz przyczyniają się do urazów mechanicznych tkanek miękkich (więzadeł, mięśni, torebki stawowej). Dlatego też bardzo dużą uwagę przywiązujemy nie tylko do działań związanych z aktualnym stanem pacjenta (likwidacja dolegliwości bólowych, przywrócenie ruchomości i utraconych funkcji) ale do profilaktyki przeciążeń statycznych i dynamicznych. Staramy się dociec, jakie błędy pacjent popełniał przed urazem czy chorobą, kierujemy na nie jego uwagę i uświadamiamy jak ważne jest stosowanie właściwych reguł postępowania w czynnościach dnia codziennego (np. ergonomia pracy i wypoczynku) oraz w sporcie. Pozwala to na uniknięcie sytuacji, w których stan zdrowia pacjenta nie poprawia się pomimo leczenia ze względu na niewłaściwe nawyki ruchowe oraz zabezpiecza przed nawrotem dolegliwości.

  7. Medyczna terapia sportowa (MTS)

  Medyczna terapia sportowa to specyficzne postępowanie odpowiadające w dużym stopniu tzw treningowi wzmacniającemu. Wskazaniem są tu zasadniczo wszystkie leczone operacyjnie i zachowawczo obrażenia narządu ruchu, dla których rozszerzona terapia ambulatoryjna wydaje się sensowna i odpowiednia. Celem terapii jest pełne osiągnięcie stanu bezbólowego, przywrócenie właściwych cech motorycznych: siły, wytrzymałości i koordynacji, przywrócenie optymalnej funkcji stawów oraz elementów struktury stawów (więzadła, ścięgna, chrząstki), ponowne wyuczenie się wzorców ruchowych z życia codziennego i typowych dla danego sportu oraz zapobieganie ponownym obrażeniom.

Najczęściej MTS wprowadzamy po fazie pooperacyjnej. Wprowadzamy wtedy kolejne cztery fazy rehabilitacji:
  faza 1 - mobilizacja (uruchomienie), terapia wczesnoczynnościowa
  faza 2 - stabiliazacja, terapia czynnościowa
  faza 3 - czynnościowy trening wzmacniający mięśnie, pełna sprawność czynnościowa
  faza 4 - trening obciążający mięśnie, pełna zdolność obciążeniowa.

IT.PStudio / tworzenie stron www